Overzicht
In de 20e eeuw heeft de tandheelkunde fantastische vorderingen gemaakt en heeft vele initiatieven op het vlak van gezondheidszorg ondersteund om gebitsaandoeningen onder controle te krijgen. Het resultaat is dat onze tanden gezonder zijn en langer meegaan.
Tandartsen en mondhygiënisten worden nu echter met een paradox geconfronteerd: deze gezondere, langer meegaande elementen vertonen tekenen van toenemende gebitsslijtage. In Europa wordt erosie door deskundigen gezien als de belangrijkste oorzaak.
Erosie houdt sterk verband met de consumptie van zure voedingsmiddelen. Deze demineraliseren het tandoppervlak en maken dit zacht zodat het gevoeliger wordt voor abrasie, in het bijzonder door poetsen.
In de vroege stadia wordt gebitsslijtage vaak als onschuldig beschouwd. Naarmate gebitsslijtage voortschrijdt, kan het echter leiden tot o.a. tandgevoeligheid, verlies van tandvorm en -kleur en kunnen complexe restauraties noodzakelijk worden. Toch zijn veel mensen zich niet bewust van de gevolgen van gebitsslijtage en van de maatregelen die genomen kunnen worden om het gebit te beschermen tegen dit sluipende en onomkeerbare proces.
Tijdens het FDI World Dental Congress 2005 bespraken internationale deskundigen de prevalentie, etiologie, diagnose, pathofysiologie en behandeling van gebitsslijtage tegenover een recordpubliek van meer dan 900 tandheelkundige professionals. Er bestond overeenstemming over het feit dat erosie een aanzienlijk probleem begint te worden.