Oorzaken

Hoe komt het dat gebitsslijtage een steeds groter probleem wordt voor de mondgezondheid?

1. Elementen gaan langer mee.

Steeds betere controle van cariës en parodontale ziekten heeft de levensduur van het natuurlijke gebit verlengd. Een gezonder niet-gerestaureerd gebit wordt langer blootgesteld aan de geleidelijke processen van dagelijkse slijtage.

2. De paradox van gezonde voeding

Moderne voeding is vaak rijk aan zuren uit zeer uiteenlopende bronnen. Vooral veel fruitsoorten, vruchtensappen en koolzuurhoudende (light) frisdranken hebben een lage pH, waardoor glazuuroppervlakken zacht worden en demineraliseren. Tandglazuur kan rond een pH van 5,5 of lager oplossen, dentine kan al oplossen bij een pH van 6,5. De invloed van voeding is ook afhankelijk van andere factoren zoals de titreerbare zuurgraad en het calcium-, fosfaat- en fluoridegehalte.

Hoewel de toegenomen consumptie van deze 'gezonde' alternatieven voordelen kunnen hebben voor de algehele gezondheid, kan de impact op het gebit minder welkom zijn.

Zuur maakt het oppervlak van het glazuur tijdelijk zachter. Dit proces wordt normaal afgezwakt door de natuurlijke werking van speeksel dankzij de aanwezigheid van calcium, maar frequent of langdurig contact met zuren zorgt ervoor dat er minder gelegenheid is voor remineralisatie. In deze verzwakte toestand treedt er gemakkelijk slijtage op van het glazuuroppervlak door de abrasieve werking van tandpasta en tandenpoetsen. Tandartsen en mondhygiënisten zien een toename van niet-carieuze cervicale laesies en andere signalen van erosie die met dit proces verband lijken te houden.

Andere oorzaken van oppervlakteverlies van elementen, die kunnen voorkomen in combinatie met het bovenstaande, zijn onder meer bruxisme, overijverig tandenpoetsen, regurgitatie, pijproken en gastro-oesophageale refluxziekte

3Bartlett DW. The role of erosion in tooth wear: aetiology, prevention and management Int Den J 2005; 55: 277-284.
4Abrahamsen TC ibid